01. Home

 02. Visie, missie en waarden

 03. Professionele links

 04. Referentiebedrijven

 05. CV

 06. Commentaren

 07. Contact

 08. Pagina vol passie

 09. Laats gelezen

 10. Leuke links

Recente reizen

Hier vind je een aantal impressies van de reizen die ik afgelopen jaren maakte. Wil je graag meer informatie, stuur me dan gerust uw vragen via mail. Ik kijk er al naar uit mijn reiservaringen met jullie te delen.

- klik op een foto om te vergroten -

http://www.kisstheride.blogspot.com/

 

 


Thailand & Laos met de vouwfietsjes

Santiago De Compostella



“Vrouwen op de Camino”

Over de Camino is veel geschreven en verteld. Bij mijn opzoekwerk ontdekte ik dat veel vrouwen deze tocht maken, veel verder kwam ik niet. Reden genoeg om de rol van de vrouwen op de hedendaagse Camino in het daglicht te plaatsen. Dit verhaal is opgebouwd aan de hand van onze ontmoetingen met beroemde en minder beroemde vrouwen tijdens onze pelgrimstocht naar Santiago.

Op 7 april 2009 halen we in de St. Jacobus parochie in Kapellen onze eerste stempel. Zuster Andrea, de pastor van de parochie, regelt een mooi moment van afscheid. Zij is één van de vele vrouwen die met hart en ziel de Camino leefbaar houdt. 

De weergoden testen ons doorzettingsvermogen bij de start. Voor we in Wilrijk zijn ben ik bijna tegen een openzwaaiend autoportier gereden en door de harde wind van de weg geblazen. Welkom in de wereld van de fietser! Mijn schoonouders zijn de eerste Engelen van de Camino die we tegenkomen. We worden onthaald door Denise op warme koffie en door Leo met verhalen over hoeveel regen en wind zij wel gehad hebben! Wanneer de regen iets minder hard lijkt, vertrekken we definitief richting Spanje.

Het kost ons 3 dagen om tot aan de Franse grens te rijden. Zowel de weg, de omgeving als het weer worden steeds beter. Ons dagritme krijgt stilaan vorm: opstaan, tentje wat laten drogen, inpakken en wegwezen. Koffie drinken, fietsen, iets bezichtigen, boodschappen doen, fietsen, picknicken, fietsen, slaapplaatsje zoeken, koken, uitgeput in bed!

Onze aankomst in Chalon en Champagne voelt als een nieuw vertrek, hier pikken we immers de “officiële” “Chemin de St. Jacques” op. In deze stad ontmoeten we de eerste beroemde vrouw op onze weg. Wie anders dan de in Frankrijk zo vereerde Jeanne D’arc. Ze heeft er een gedenkplaat en een standbeeld. Maar de belangrijkste plaats ligt even buiten de stad. We houden halt in Lettree en kamperen op een prachtige boerderij bij Monique. Prompt nodigt ze ons uit voor de mis van Paasmaandag. We zijn beiden niet zo’n kerklopers en aarzelen eerst. Dan vertelt ze ons dat het in het kerkje van Jeanne D’arc is en dat dit slechts 1x per jaar gebeurt, het is haar initiatief. Dit kunnen we niet weigeren, dus we gaan. Hier kreeg Jeanne D’arc de sleutels van de stad Chalon overhandigd van de Engelsen, zonder 1 aanval of gevecht te moeten leveren.
Deze mysterieuze vrouw, geëerd, verketterd en tenslotte heilig verklaart, is een steeds weerkerende verschijning op onze tocht. In elke kerk vinden we een beeld van haar. Het ene al heroïscher dan het andere.
 
De Camino is een weg van ontmoetingen en ontboezemingen. Dat ontdekken we voor de eerste keer in Troyes, wanneer we voor de kathedraal onze fietsen losmaken. Twee oudere mensen staan wat te draaien en te treuzelen. We knikken hen vriendelijk goedendag en dat is voldoende om Valérè uit z’n tent te lokken. Op 5 minuten tijd kennen we zijn passie voor de Camino, zijn verdriet om z’n overleden vrouw, de reden dat hij nu niet meer kan …. “Mijn hart, Ils, het hart wil niet meer mee”. Zo’n ontmoetingen worden een deel van onze Camino.

Troyes heeft een prachtige kathedraal en een geweldige vrouw: Jacqueline. Ze schrobt en boent dat het een lieve lust is. Helemaal alleen en enkel voor de glorie Gods onderhoudt ze dit immense Huis. Voor mij vertegenwoordigt ze de duizenden vrouwen die als echte gastvrouwen zorg dragen voor de kerken, deuren openen, uitleg geven, sigarettenpeuken oprapen, bloemstukken maken, koper doen glimmen, tabernakels afstoffen, pelgrims ontvangen en ja, zelfs de renovatiewerken uitvoeren.

De Weg leidt ons verder en brengt een duurzame verandering in ons leven. Klimmend en heerlijk dalend tussen de wijngaarden, genietend van het landschap, dringt het besef van de arbeid van deze boeren tot ons door. Met respect, genot en heerlijke herinneringen zal ons volgende glas Chablis gevuld zijn, en daarna elk ander glas Rioja, bordeaux, cava, …..Samen met het besef van vrijheid, ons nog meer duidelijke gemaakt door de uitspraak van een Franse dame bij het zien van onze fietsen: “Mais, vous avez tout avec vous!”. Onze fietsen worden zijn onze “thuis”.

De wind teistert ons wanneer we koers zetten naar Vezelay. Het wordt een korte dagtrip van 50 km en een lang en intens bezoek aan de stad. Tussen al de drukte ontwaar ik een jonge zuster, in een blauw habijt. Ze loopt met fikse pas de steile helling op en ik besluit haar aan te spreken. Soeur Johanna-Marie geeft me in een oogwenk boeiende informatie over haar kloosterorde (Fraternités monastique de Jérusalem), de Basiliek van Maria Magdalena en de historie van Vezelay. Tegelijkertijd nodigt ze ons uit voor de Vespers. De sfeer, de energie en de spiritualiteit die in en rond deze plaats hangt zijn niet te verwoorden.

Na WO II besloten de Geallieerden een lange optocht te maken, voor de Vrede. Uit alle landen droegen mensen een houten kruis aan. Duitse gevangen, in een kamp vlakbij Vezelay hoorden over dit initiatief. Zij vroegen of ze mochten deelnemen aan deze optocht. Hun kruis prijkt nu in de kerk, voorzien van de naam van elke gevangen die het droeg. We zijn te zeer onder de indruk om er foto’s van te nemen.

Als je samen op fietstocht bent, is het erg belangrijk je eigen ritme te zoeken. Mijn pelgrimsmaatje ontwikkelt zijn eigen systeem om op de top van elke helling niet te lang te moeten wachten. Hij ontpopt zich als “Vuilnisman” van de Camino. De hele reis raapt hij zwerfafval op om het later in een vuilbak te deponeren. Moeders van deze wereld, wees u bewust van wat afval met onze planeet doet! Maak uw kinderen bewust en leer hen op een verantwoorde wijze hiermee om te gaan!!!!

Bij onze aankomst in Never zetten we ons neer in de kathedraal van Saint-Cyr et Sainte-Julitte en worden er onthaald op de Fugue en Ré Majeur van Bach, begeleid door het zonlicht dat via de prachtige moderne glasramen binnenvalt. Aan het majestueuze orgel ontmoet ik Alice, pelgrim en leerling-orgeliste. Niet alleen het onderhoud en de bloemen hebben we te danken aan de vrouwen, nu ook deze prachtige muziek.

De Kathedraal is opgedragen aan Sainte-Julitte, een van de weinige Heiligen die haar rol als moeder en haar status van Heilige mag combineren. In Nevers ligt ook Bernadette van Lourdes te rusten, hoewel ze misschien gehoopt had op meer rust! Hoe moet het voelen om na je dood nog eeuwen en eeuwen te kijk te liggen?

De St. Jacobusbeelden zijn een rode draad op onze route, van verweerde eeuwenoude beelden tot moderne uitvoeringen. Nog indrukwekkender zijn de pelgrimsbeelden die we langs de weg zien. Als geen ander geven zij de diversiteit op de Camino weer. Jammer dat ik zo hard moet zoeken naar vrouwenbeelden!

Met veel plezier ontmoet ik in Chârtre een grote dame van de Franse Literatuur, George Sand. Met één citaat uit haar biografie kan ik de rol van de vrouwen op de Camino in beeld brengen: “ De opvoeding zal gelijk worden aan die van mannen maar het is het hart van de vrouw dat de haven zal blijven. Van liefde, van toewijding, van geduld en barmhartigheid…het is de vrouw die, te midden van grove hartstochten, de christelijke geest van liefdadigheid zal moeten redden.”  (uit George Sand een leven in rebellie en liefde)

In Neuvy ST. Sépular gaan we alweer naar de mis. Worden we er niet heilig van, het is zeker goed voor onze taalkennis én om de plaatselijke bevolking beter te leren kennen. De kerk is hier nog ontmoetingsplaats voor familie en vrienden.

Wie lopen we in Uzeche tegen het lijf? Niemand minder dan Simonne De Beauvoir, schrijfster, filosofe en boegbeeld van het moderne feminisme. Filosofe, vrijdenkster en existentialiste maar ook pelgrim. In volle oorlogstijd fietste zij samen met Sartre grote stukken van de route de St. Jaques. Het huis van haar grootouders ligt hier vlakbij en één van haar eerste romans speelt zich hier af. Zelf kwam ze hier vaak om te wandelen en te werken. Ze past perfect in het allegaartje van pelgrims. Sinds het vroegste begin is de Camino immers een plaats geweest waar vrijheid van meningsuiting  bovenaan de agenda stond. Alle kerken en heilig huisjes ten spijt, kwam menig pelgrim in Santiago aan met het besef dat vrijheid het hoogste goed is. Bevrijd van alle dogma’s en regels van de Kerk. Dat is wat de Camino aan ons geeft, het intense besef dat de wereld aan je voeten ligt!

Rocamadour.
Johannes 2:13-23
13.   Kort voor Pesach, het Joodse paasfeest, reisde Jezus naar Jeruzalem.
14.   Daar trof hij op het tempelplein de handelaars in runderen, schapen en duiven aan, en de geldwisselaars die daar altijd zaten.
15.   Hij maakte een zweep van touw en joeg ze allemaal de tempel uit, met hun schapen en runderen. Hij smeet het geld van de wisselaars op de grond, gooide hun tafels omver
  en riep tegen de duivenverkopers: ‘Weg ermee! Jullie maken een markt van het huis van mijn Vader!

Dit is wat ons bijblijft van dit beroemde bedevaartoord. Geen plaatsje is er nog te vinden waar een pelgrim zich te ruste kan zetten, tot inkeer kan komen, genieten van de stilte van een kerk.
Gelukkig vonden we dit wel in L’hospitalet, een traditionele stopplaats voor de pelgrims.

De pelgrimszegen van Vezelay lijkt uitgewerkt. Het weer wordt slechter, met een temperatuursverschil van 15° en een flinke regenbui arriveren we kletsnat in Auvillar. Helaas er is geen plaats meer in de herberg. Met grote dankbaarheid nemen we in het toeristisch bureau het aanbod van Jacqueline aan, we mogen in haar schuur ons tentje opzetten! Alweer een Engel.
De volgende dag blijft het gieten en gaan we voor het eerst in 3 weken binnen slapen. De herberg van Lectoure geeft ons een warm welkom, een maaltijd, een bed. DANK U Sylvie, een Française uit Rome die graag 2 weken vakantie in dienst van de pelgrims stelt. Opnieuw een Engel.

De besneeuwde toppen van de Pyreneeën komen in zicht.. De bergen danken hun naam aan de legende van Pyrene. Haar vader was woest op haar, omwille van haar liefde voor Hercules en zij ging op de vlucht. Hercules ging haar achterna en vond haar verscheurde lichaam in de bergen. Ter herinnering aan haar lijden kregen de bergen de naam Pyreneeën.
We ontmoeten er Francine, één van de vele vrouwen die de tocht alleen aanvatten. Zij is simpelweg thuis vertrokken, omdat ze het “al zolang wou doen”.

1 mei, 24 dagen na ons vertrek staan we in St. Jean Pied Port. We genieten van onze eerste rustdag, tijd om onze afwas, onze kleren en onszelf eens een grondige wasbeurt te geven.
De 4 uur durende klim naar de top van de Ibaneta is heerlijk, op de top zitten we in de wolken, letterlijk en figuurlijk.

Vanaf het klooster van Roncevalle, traditionele vertrekplaats voor Spaanse pelgrims, rijden we Spanje binnen in een heerlijke afdaling en onder een stralende hemel.

Spanje geeft ons een cultuurshock. Het weer is anders, de mensen zijn anders, de wegen zijn anders, het landschap is anders, de pelgrims zijn anders. De Camino is werkelijk de nationale trots en wordt sterk gepromoot. Om het met de woorden van een Nederlandse pelgrim te zeggen “ in Spanje kan een blind konijn achterstevoren lopen, dan vindt hij nog de weg”.
Vanaf nu wordt het haast onmogelijk om een andere weg te volgen. Boeren, bakkers, huisvrouwen spreken je aan en wijzen je onmiddellijk de juiste richting.

In de Ermita de Eunate nemen we tijd voor rust en meditatie. De kapel, opgedragen aan Onze Lieve vrouw is een parel op de route!

Verder op de dag, in Irache belooft de gids ons een waterfontein én een wijnfontein!!! Helaas we arriveren te laat, de wijnfontein is leeg. Gelukkig is er onbeperkt water! Het belang van water dringt bij ons steeds dieper door. Wie water heeft, heeft het leven.

Opnieuw is het tijd voor een bijzondere vrouw. Midden in een afdaling naar de stad Logrono roept Maria ons een halt toe. Maria geeft stempels en verkoopt frisdrank, een heuse job, doorgegeven van moeder op dochter. Dag in dag uit neemt ze plaats achter haar tafeltje, om pelgrims te dienen. Ze ziet de hele wereld passeren en kent alle “trucen van de foor”. Maria is wereldberoemd op de Camino, ‘s avonds vinden we een mooie foto van haar in de albergque van Nàjera.

Elke ochtend trakteren we onszelf op heerlijke koffie. Vaak krijgen we hem geserveerd door vrouwen die, naast hun huishoudelijk werk een kleine bar/winkel uitbaten. Dit keer echter brengt de bazin van een 4 sterrenhotel in eigen persoon onze dagelijkse dosis cafeïne. We genieten in opperste luxe op het terras, zon in de rug, zicht op de prachtig besneeuwde top van de “San Lorenzo” en de Rioja wijngaarden. Dag na dag zullen we de sneeuw zien smelten op de bergtop.

De kerken worden nu extravaganter, met geschilderde muren, bladgoud en overladen tabernakels. De versieringen zijn oogverblindend, voor mij zelfs oogvervuilend. Langs de buitenkant echter bieden ze een uniek zicht, allemaal versierd met 2, 3 , 4 ooievaarsnesten!

Een bezoek aan de begraafplaats van San Juan de Ortega mag je niet missen. Voor architecten een hoogstandje, voor Françoise een welkome schaduwplaats. Zij wandelt jaarlijks een 10- tal dagen op de Camino, goed wetende dat ze blaren zal krijgen en zal afzien. Toch keert ze nu al voor de 4e keer terug, ze hoopt volgend jaar Santiago te bereiken.

San Juan de Ortega is één van de belangrijkste bouwheren op de middeleeuwse Camino. Samen met de koninginnen van Navaro bouwde hij wegen, bruggen en kloosters. De brug in Puenta La Reina, gebouwd in opdracht van Dona Mayer is daar een mooi voorbeeld van.


Vanaf hier volgt een tijd van ontmoetingen met bijzondere mensen die ik graag hier een plaats wil geven. Calu en Sonja, twee Colombiaanse vrouwen worden onze “Camino-familie”. We zagen Calu & Sonja voor het eerst bij de wijnfontein van Irache, daarna op de stempelplaats bij Maria, we gingen samen naar de pelgrimszegen in Burgos en lopen elkaar opnieuw tegen het lijf in de Albergue van de benedictijnerzusters in Sahagun. Vanaf dan fietsen we geregeld samen. We vinden elkaar terug bij de Engelse herberg in een ander dorpje, kamperen in het portaal van de kerk in Cebreiro, fietsen samen naar de Cruz de Feiro, om tot slot samen te eindigen in Santiago De Compostella. Nooit maakten we vooraf afspraken, tot op het laatste moment wisselden we geen telefoonnummers of emails uit. Gewoon het vertrouwen dat we elkaar op de juiste plaats, op het juiste moment weer zouden tegenkomen. Twee bijzonder moedige en fijne vrouwen, altijd in de weer om zich in te zetten voor minderbedeelden!

En dan is er Ingrid, de Vlaamse kunstenares die me onmiddellijk in vertrouwen neemt over haar motivatie voor deze tocht. Te voet vanaf het klooster van Roncevalles wandelt ze de Weg, haar weg om op een serene manier haar relatie met haar zoon en haar positie in haar gezin te overdenken.

Verder nog de 3 meisjes, Kristin, Lydia en Yung en de 2 Italianen. Voor 1 avond nemen ze ons op in hun Caminofamilie. We delen eten en drinken en voeren filosofische gesprekken tot laat in de avond.

Dat is er nog Donaciëlla, die ons zo gastvrij ontvangt in Gondomar. Of Edith, op de Cruz de Feiro. Die hier haar steentje achterlaat met de intentie om voor zichzelf en haar schoonzus een moeilijke tijd achter zich te laten.

Kort of lang, elke ontmoeting zo bijzonder op zich.  Het is hier ook het goede moment om al die mensen te bedanken voor de lessen en de liefde die we van hen kregen.

Cruz de Feiro is een belangrijke plaats voor elke pelgrim. Eeuwenlang laten mensen hier een steen achter als symbool voor datgene wat ze letterlijk en figuurlijk in hun leven willen achterlaten. Ook wij nemen hier tijd om een stukje ballast achter te laten.

Na de prachtige, koude, mistige ochtend in Cebreiro  nemen we de 12 km lange afdaling  om Galicië binnen te rijden. In Villa Franca trekt een ander dame onze aandacht, we ontmoetten haar al in verschillende kerken. Ze draagt haar beide borsten op een schoteltje en lijkt ze aan te bieden aan eenieder die passeert. In de kerk van Villa Franca leer ik haar beter kennen, de heilige Augusta. Een Romeinse veldheer werd verliefd op dit jonge meisje, zij bedankte hem echter vriendelijk voor de eer. Razend als hij was door deze afwijzing, liet hij haar gevangen nemen en hakte haar borsten af. Sindsdien wordt ze erkend als patroonheilige van vrouwen die het gevecht met borstkanker aangaan. Vrouwen komen bij haar om te bidden voor genezing of om het noodlot te snel af te zijn.

Santiago komt nu erg dichtbij, maar we moeten dat ticketje naar de hemel echt wel verdienen!! De laatste kilometers naar ons doel krijgen we nijdige klimmetjes, een fikse wind en zelfs wat regen voor onze wielen.

Op de 37e dag na 2630 kilometer arriveren we bij de kathedraal van Santiago de Compostella!!
Maar dit is niet ons einddoel, Finestre, het echte eindpunt van de Sterrenweg wacht op ons.

Door weer zo’n “toevallige” ontmoeting met Anita kunnen we op zondag genieten van een meditatiedag bij Donatiëlla in Gondomar, zo’n 200 km ten zuiden van SdC.  We gaan er met de trein naartoe en pikken de Camino Portugese op, om zo naar Finestere te rijden. De Portugese weg leidt ons over een oude Romeinse heirbaan.

In Pontevedra staat het sanctuaria van de Heilige Peregrina. Een prachtige kapel gewijd aan de beschermheilige van de pelgrims. En dan wacht daar… Le fin del mundo. Het einde van de wereld volgens de Romeinen. Het is een rituele plaats, waar pelgrims hun schoenen verbranden, hun schelp in zee gooien, naar de zonsondergang kijken, de balans opmaken van hun tocht.
De echte beloning voor onze aankomst ervaren wij echter een dagje later, wanneer we aan de vuurtoren van Punto Louro onze tent opslaan. In alle rust, ver weg van toeristen en pelgrims genieten we daar van een prachtige sunset. In de baai dansen 7 dolfijnen op de golven alsof ze ons proficiat komen wensen, de sterren stralen aan de hemel en de nacht brengt ons echte rust.

Terug in SdC wacht ons de kers op de taart. Ellen, pelgrim en operadiva trakteert ons op een  Avé Maria. Ik kan hier onmogelijk beschrijven hoe mooi en emotioneel dit is! En alsof de goden ons nog niet genoeg geschonken hebben, wordt het beroemde wierookvat aangestoken. Het slingert boven onze hoofden tot in de nok van de kathedraal. Bewierrookt, gezegend en voorzien van 2 Tickets to Heaven begint hier onze Camino voor het leven. Voor alle pelgrims op de Weg en in het bijzonder voor de vele sterke en onmisbare vrouwen … Bon Camino.

Nog vragen?

Heeft u interesse in een voordracht?

Contacteer me op info@alusia.be.


Italie 2008

Vijf weken en 7000 kilometer met de motors doorheen Duitsland, Italie, Sicilië, Sardinië, Corsica en Frankrijk leverden ons een onvergetelijk avontuur. We reden zigzaggend over het Schiereiland, via de schoonheid van de Dolomieten ende Apenijnnen ontdekten we skiegebieden van het Noorden tot werkelijk in het puntje van de laars.  Even indrukwekkend doch minder mooie waren de afvalbergen in Napels en ver daarbuiten. En de eilanden zijn noch Italie, noch Frankrijk, ze zijn gewoon zichzelf gebleven.


Ierland 2007


Indian Summer in Ierland, september 2007. 4 weken onderweg, slechts 1 uurtje regen. 3000 km met de nieuwe BMW

Schotland 2007


De BMW funduro, met 114000km op de teller begaf het op 50 km van de overzet. Een waardige rit om afscheid van elkaar te nemen!